ชีพิตักษัย : (ราชา) น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย, ใช้แก่หม่อมเจ้า ว่า ถึงชีพิตักษัย. (ส. ชีวิตกฺษย; ป. ชีวิตกฺขย).
ชีพิตักษัย :
ดู ชีพ, ชีพ.
ชีวิตักษัย : น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย.
ชีวิตักษัย :
ดู ชีว, ชีวะ.
ถึงชีพิตักษัย : ก. ตาย (ใช้เฉพาะหม่อมเจ้า).
ตักษัย : (กลอน; ตัดมาจาก ชีวิตักษัย) ก. สิ้นชีวิต, ตาย.