ภักษ, ภักษ์ : [พักสะ, พัก] น. เหยื่อ, อาหาร. ก. กิน. (ส. ภกฺษ; ป. ภกฺข).
บแรงภักษ์ : (โบ) ก. กินไม่ไหว.
วายุภักษ์ : น. ชื่อนกในวรรณคดี แปลว่า นกกินลม. (ส.).
ศากภักษ์ : น. คนที่กินแต่ผัก (ไม่กินเนื้อ). (ส.).
ภักษาหาร :
ดู ภักษ, ภักษ์.
ภักขะ : น. เหยื่อ, อาหาร. (ป. ภกฺข; ส. ภกฺษ).
ภักษา : น. เหยื่อ, อาหาร. (ส. ภกฺษ; ป. ภตฺต).
ภิกขุ : น. ภิกษุ. (ป.; ส. ภิกฺษุ).