เชียร ๒ : ว. ว่องไว, เก่ง, เชี่ยว, เช่น เชียรเชียรใบบาตรนํ้า. (แช่งนํ้า). (แผลงมาจาก ชีระ).
เชียร ๑ : ว. แก่ครํ่าคร่า, ชํารุด. (แผลงมาจาก ชีระ).
พิเชียร : น. เพชร. (ป. วชิร; ส. วชฺร).
มัญเชียร : น. กําไลเท้า. (ส. มญฺชีร).
ชำเนียร ๑ : ว. แก่ครํ่าคร่า, ชํารุด. (แผลงมาจาก เชียร).